KIŞ GÜNEŞİ....

Sevdalıbulut a yorum yazarken son cümlem dikkatimi çekti..hem yazarım hem dikkatimi çekerim ben,süperim…

“Ne çok severdim ben kendimi” demişim..

Ne çok severdim ben kendimi..

Ne çok özenirdim saçlarımın tellerine..üzerimde ki kıyafetlerime..sırf bana özgü bir davranış değil tamam biliyorum..hatta her kız “kokoş” doğar da diyebiliriz, anlıyorum kendi kızlarımdan ama, öyle bir sevmek değil bu..ayrıca öyle bir kokoşluk da değil..

Bu öyle bir sevmek kiiii diye girip cümleye kendime olan aşkımı anlatırmışım ballandıra ballandıra..yok öyle de değil bu..

Nasıl bişi peki bu sevmek?

Kendimle gurur duymak gibi sanki..

Babamın o çok gururlandığı kızlarından olduğumu bilmek gibi

İçimde ki iyi kıza sahip olmanın gururunu taşımak gibi..

Ufacık bir iltifat da bile yüzümün kızardığını bilmek gibi..( bu hiç değişmedi bak)

Esprilerimle en gergin ortamı bile yerlere serdiğimi bilmek gibi.(bir zamanlar öyleydi valla)

Hayata asılma gücümün varlığını hissetmek gibi

Arkadaşlarımın bensiz oyuna başlamayacağını bilmek gibi

Hastalandığımda annemin en sevdiğim yemekleri yaptığını bilmek gibi

Yağmurda yalın ayak “bir kii üüç” diyip yokuş aşağı koşarken kahkahaları gökyüzüne savurmak gibi

Sokak arasında oynanan voleybolda attığım smaçın karşılığında puan alıp” yuppiii” diye bağırmak gibi

Gülümseyen yüzümün karşımdakine yansımasının sevincini yaşamak gibi..

Kendimle olmaktan keyif almak gibi..

Sevenlerimin gözlerinde ki ışığa sebep olduğumu bilmek gibi..

Bir MFÖ şarkısı gibi..(ne alaka demeyin,ince bir alaka var)

Saçmaladın demeyin lütfen,bütün bunların kendimi sevmem de çok büyük etkisi vardı o dönemlerde..

Belki şimdi bunları yaşamıyor olmak uzak düşürdü kendimi kendimden…

Belki sırf bu yüzden “bir dönem kendimden uzak düştüm” bu kadar..

Büyüdükçe kirlendiğimi hissettiğimden..

İşte bu düşüncelerle takıldım “ ne çok severdim ben kendimi” sözüne belki de…

…

Hey gidi hey!

Ne çok yazmak istediğim şey var benim, ne çok paylaşılan zaman..

Ve

Kızlarıma kalsın istediğim anılar..

Yine nostalji turlarındayım, hüzünden uzakJ