KIŞ GÜNEŞİ....

Altına bulanan gözlerinde, Kış Güneşi ....



Kitabın ortalarındayım…

Kenan ın mutluluklarının , iç çöküşlerine karıştığı zamanlarda.

 

“Çok sevmekten ve sevilmekten korkmak” gibi bir düşünce
 hep var oldu –derinlerde-...


Zaman zaman, çok sevmekle-hiç sevmemek arasında ki
derin uçurumlara rağmen,

 bir an bile olsa aynı noktada buluştuğunu düşünmüşümdür,
 bu iki zıt duygunun…

 

Kitabın, okuduğum bu kısmında da yıllardır aklımda olan bu düşünce
çıktı karşıma..

 

Çok sevmek..

Ama bir an … nefret etmek..

Sonrasında,

Kırılan dökülen önce söze rağmen, yine elini kalbinin üzerine koymak

Ve


“Seviyorum Seni”
demek…